RELATIESTATUS: alleenstaand

WOONSTATUS: familiehuis


BESCHRIJVING WONING: Groot familiehuis met grote tuin

STAD: Turijn


AANTAL INWONERS: 886.837 inwoners


PUBLIEKE FUNCTIES IN DE NABIJE OMGEVING: winkels, horeca, ziekenhuis, universiteit, cinema, metro, bus, park

BESCHRIJVING STAD: Stad gemaakt voor de auto, fietser is zo goed als onbestaand, uitgebreid openbaar vervoer, veel pleinen, minder parken


TOTAAL AANTAL CORONADODEN: 1.863 (gemeld op 25/10/2020)

De afbeelding kan niet weergegeven worden


I spent the lockdown in my house, in a small town in Italy near Turin, with my parents and our cat. During the day, I usually followed my online classes, did my studies and improved my cooking skills. I just tried to keep myself busy with some music, Netflix, some physical exercise and by taking care of my cat. My mother could go out to work, so at home there were mostly my father and I.

I was lucky enough to be in a big house that allowed me to have my own personal space, where I enjoyed having a little bit of solitude or just chilling. Every day I used to go for a walk in the yard, relax myself in the tranquillity of the garden and breathe some fresh air.

I almost never stepped out of the perimeter of my house so I could not realize what was going on in the town. I did not feel closely the presence of the virus, even though I have friends who suffered the loss of their loved ones because of it. I remember that every day it was very quiet and there was a stunning silence around, broken only by the 6 pm appointment on balconies, where people showed their solidarity by playing some music, cheering or applauding.

Like many people, I probably felt the need of physical socialization. I tried to virtually keep in touch with my friends and we experimented new ways of making an aperitivo by facetime. It is not the same but surely, technology helped us a lot through this period.

This experience had its ups and downs, some moments of real boredom and some others of productiveness. I surprisingly did things that I do not usually like to do like cleaning and tiding the rooms or folding my clothes. Despite the difficulties, I completely understood that being in a lockdown was the only solution we had.

“I remember that everyday it was very quiet and there was a stunning silence around, broken only by the 6 pm appointment on balconies”

De afbeelding kan niet weergegeven worden

“Verjaardag zonder vrienden” & “Gezelschap van katje”

Design for Change

De totale lockdown zorgde voor weinig mogelijkheid om het terrein van je huis te verlaten. Eén persoon van het huishouden mocht naar buiten om boodschappen te doen. Een balkon was dus nog nooit zo goed van pas gekomen. Zo werd het gebrek aan sociaal contact met mensen buiten je eigen huishouden een beetje opgeheven. Met de openheid van ramen en balkons werd het mogelijk contact te leggen tussen de buren die ook elk zochten naar contact van buitenaf. De zeldzame passage van mensen door de straat zorgde voor een verlaten gevoel. Hoe opener de huizen zijn naar de straat en naar elkaar toe, hoe meer de mensen het leven rondom kunnen voelen en zien. Het nieuwe ideaal van een afgesloten modern huis die enkel open is naar je eigen privé eigendom is eenzaam en zorgt voor een dood gevoel.